6 / 9 / 1378 چهارشنبه درس شمارهء ( 160 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس اين جلسه : در اين جلسه به بررسى مسأله 8 مىپردازيم و ضمن توضيح اشكالاتى در عبارت عروه ، به وجوهى كه ممكن است احتياط در مسأله توجيه گردد ، اشاره مىنماييم . * * * الف ) بررسى مسأله 8 عروه : متن عروه : اذا كانت الزوجه من جهة كثرة ميلها و شبقها لا تقدر على الصبر على اربعة اشهر بحيث تقع فى المعصية اذا لم يواقعها فالاحوط المبادرة الى مواقعتها قبل تمام الاربعة او طلاقها و تخلية سبيلها . در اين مسأله فروض مختلفى قابل تصوير است كه در متن فقط يك صورت را متذكر شده است . اين فروض عبارتند از : « 1 » 1 ) كثرت شهوت به حدى است كه براى زن حرجى است زن نمىتواند خود را حفظ نموده به معصيت مىافتد . « 2 »

--> ( 1 ) يك فرض كه البته از مقسم عبارت مرحوم سيد خارج است اين است كه كثرت شهوت باعث شود زن در حرج بيفتد هر چند بتواند خودش را حفظ كند و به حرام نيفتد . ( 2 ) استاد مد ظله در مباحث قبلى گفته بودند كه ادله لا حرج فقط به ادله واجبات حكومت دارد و لا حرج بر ادله محرمات حاكم نيست و لذا كسى كه در شرايط حرجى مرتكب حرامى شود معصيت كرده است . در مباحث گذشته استاد مد ظله وجوهى براى اين تفصيل ذكر نمودند كه جهت تلخيص به يكى از آنها اشاره مىكنيم و آن اين كه منشأ اكثر محرمات شهوت و غضب است ( همچون زنا و قتل نفس و . . . ) و در اغلب موارد حين ارتكاب عمل حرام غلبه شهوت و غضب در حدى است كه كف نفس و جلوگيرى از ارتكاب عمل ، حرجى مىباشد ، حال اگر لا حرج بر ادله محرمات هم حكومت داشته باشد لازم مىآيد جعل كثير بل اكثر محرمات لغو گردد .